nieuws
Selamat Jalan Bpk Rudy R. Vink
Uit het Manyang Journaal van februari 2009
Bpk Rudy R. Vink, een zeer beknopt epistel over u en mij. Deze morgen 2 februari 2009. Ik kwam net terug van de dokter, en toen ik mijn telefoon weer aanzette, begon deze meteen te rinkelen.
Een mannenstem aan de andere kant van de lijn zegt: “Hormat Pak Don”, en vroeg mij om te gaan zitten, “Ik komt u slecht nieuws brengen. Mijn schoonmoeder is gebeld door de vrouw van Bpk Rudy Vink met de mededeling dat Bpk Vink vanmorgen vroeg om 05.00 uur is overleden.”
De schrik was daar. Ik, die normaal altijd wel goed praten kon, zat nu met een mond vol tanden. Ik ben stuk. Mijn allerbeste Silatvriend is heengegaan. Weg uit mijn leven. Pak, ik was vorige week nog bij jou in het ziekenhuis geweest, waar het gesprek voor jou al moeilijk was. Ik heb ook nog een paar keer naar jouw huis gebeld, om even met je vrouw te gaan praten.
Wat hebben wij, pak, niet allemaal samen hebben meegemaakt. Ik herinner mij nog jouw allereerste telefoontje aan mij, zo’n veel meer dan 40 jaar geleden. Waar je mij zei dat jij weer graag jouw lievelingssport wilde beoefenen, maar dat jij, omdat je een granaatscherf in je voet had gekregen tijdens de acties in Indonesia, op schoenen moest trainen. En toen ik zei dat jij bij ons de P.P.S. Manyang van harte welkom was, was het ijs gebroken. Wij zijn vanaf die tijd de allerbeste vrienden, broers eigenlijk geworden.
Heerlijk vond ik het, toen wij bij het graf van Nono waren in Lawang, dat je zei Don ik voel mij thuis bij de Manyang. Wij hebben heel veel meegemaakt samen. Na de WK in Oostenrijk het hele Indonesia team opgevangen hier in de Zaanstreek, dat was Groots werk. En dan de Manyangbijdrage aan het WK in Nederland, top toch?! Samen keken wij naar de videobanden en waren stil. Ons haar nog niet zo wit en ook veel meer. En het hele Seni Beladiri Team van Indonesia naar Den Helder halen, om er een enorm groot festival van te maken. Enzovoort. Enzovoort.
De reizen naar Indonesia waren / zijn onvergetelijk. Eerst wij een paar keer samen en toen later met velen dwars door Java en Bali met soms zo’n 23 man / vrouw sterk. Wij werden blijvende vrienden met onder andere de top van de Persilat en de IPSI tot op de dag van vandaag. Jij moest een keer achter blijven in Jawa Tengah om een cursus te volgen met toestemming van de hoogste Persilat Baas. En ik alleen verder ging / moest.
En wat zo fijn is, mijn Huis op de Padlaan is het Tweede Rumah Indonesia geworden, waar jij urenlang met hun praatte. En wij werden ook altijd goed en vriendelijk door hen ontvangen. Ook in ons kleine Dessa Sumberpucung. Ook voor jou was / is dit iets groots geweest. Jij werd hier Gemandi met Banju Sumur. Wat was jij trots zo als jij daar stond, en de vele foto’s die er gemaakt werden erna.
En ik vergeet ook nooit dat ik voor het eerst weer, na meer dan 30 jaar, naar Indonesia ging voor een zogenaamde Pelgrimstocht, en jij op Schiphol mij de laatste instucties gaf. Bedankt Ruud! En dat jij de brieven van mij aan hen in de Bahasa schreef. Gelukkig kunnen wij het nu opvangen door een ander kaderlid. Maar het zal toch anders zijn. Jij deed de trainingen mee, zowel met de Pesilats als met het Kader. Samen vergaderingen houden. Jij stond naast mij toen de BPSI met jou als Secretaris, en later de NPSB werd opgericht. En natuurlijk niet te vergeten onze afdeling in de UK en de binding met de top van de Pentjak Silat uit de USA, waar wij nu ook afdelingen hebben in onder andere Californiea. En sinds kort onze Belgische afdeling en ook in de Philipijnen.
Maar nu u er niet meer bent, wie staat er naast mij om de hogere banden het examen af te nemen? Wie bespreekt met mij de toestanden in de Silat wereld? Enzovoort. Enzovoort. Ik weet het nog niet.
Oké dan mijn Broeder, mijn Silat Vriend. Ik kan nog uren door vertellen. Jouw Dochter en Kleinkind zullen altijd een thuis bij ons hebben, als zij dat willen. Bpk Ruud, ik zal je missen. Rust in vrede, Ruud. Selamat Jalan.
K.A.Manyang
Sir C.Don Kessing